Het vijfde verhaal op de blog van Yasmin: samen spelen, samen delen

Als jonge ouder is het erg leuk om te lezen hoe het er aan toe gaat in het dagelijkse leven van een blogster die in hetzelfde schuitje zit als jij. Yasmin (33 jaar), mama van Miro (2 jaar) en Lola (4 jaar), houdt ervan met haar kindjes op denkbeeldige draken te jagen en dagdroomt van een ononderbroken nachtrust. In het 5de verhaal op haar blog vertelt ze hoe leuk het is om haar kids te zien spelen en hoe graag ze zelf meespeelt.

De strijd barst los in de woonkamer

Vanuit de keuken sla ik het schouwspel gade: de brandweerauto steekt de racewagen voorbij, scheert langs de wegversperring van houten blokken en stevent recht op de roze prinses af. Die wordt op het nippertje van het parcours geplukt door Captain America, maar… het gevaar is nog niet geweken. “Pas op voor de draak!” roept Lola, die de spanning meteen weer opdrijft door een vuurspuwende figurant ten tonele te voeren. “Hier, Miro, jij bent de ridder.” Ze overhandigt haar broertje een zelfgemaakt zwaard en schild.

En dan gaat het mis

Miro slaat wild en aandoenlijk ongecontroleerd in het rond met z’n kartonnen wapen en z’n stoerste blik. Ik volg de spannende plotwendingen. Tot het onvermijdelijke moment dat ik moet ingrijpen: gegil, geduw. Lola gooit stampvoetend haar draak tegen de grond en roept dat Miro niet wil delen. De koene ridder komt op zijn beurt huilend aan mijn mouw trekken. “Mama, Lola heeft mijn auto afgepakt!” Game over. Ik droog de tranen en probeer het ‘samen spelen, samen delen’-principe nog maar eens in hun kleuteroortjes te knopen.

Onze parketvloer als podium van hun verbeelding

Als Wim en ik ’s avonds de woonkamer opruimen, kunnen we de ontknoping van hun spel reconstrueren aan de hand van het speelgoedslagveld. De roze prinses is ondanks Miro’s ridderlijke inspanningen onder de zetel beland, naast een kruimel koek. Captain America leunt uitgeteld tegen het poppenhuis en de batterijen van de brandweersirene zijn uitgeloeid na een nek-aan-nekrace met de draak, die een vleugel kwijt is.

Papaaa, mamaaa … Kom je spelen?

Hoe heerlijk is het als we worden uitgenodigd om mee te spelen. Geen betere manier om te ontstressen na een drukke werkdag dan samen met de kindjes in hun fantasiewereld en de verkleedmand te duiken. Lola neemt steevast de regie en de styling voor haar rekening. Wim mag dan ridder zijn of krijgt een superheldhaftige cape omgeknoopt. Ik krijg meestal een tutu of tiara en de rol van damsel in distress toebedeeld (en ja: die stereotiepe rollenpatronen prijken hoog op onze opvoedkundige to-dolijst). De buren kijken er intussen al niet meer van op als ik de deur opendoe in prinsessentenue.

Het kind loslaten in onszelf

Ons schamen? Nooit. Hier thuis speelt iedereen met volle overgave. In de zomer met waterpistolen, zandkastelen en bellenblaas. In de winter met zelfgebouwde tentenkampen, knutselgerief, gezelschapsspelletjes en… Lego. Vooral dat laatste speelgoed zorgt voor aandoenlijke taferelen, waarbij vader en kinderen op de grond gehurkt door de bouwstenen graaien, alle drie met hun tong uit de mond en een gefronste blik op het papiertje met de instructies gericht.

En vergeten dat wij eigenlijk de slimste moeten zijn

Het gebeurt niet zelden dat tijdens zo’n intensieve Lego-sessie ook een ‘samen spelen, samen delen’-interventie nodig is. Voor de papa dan, welteverstaan. “Schat, laat de kinderen nu ook eens met dat ruimteschip spelen!” Boys and their toys … (Oké, ik geef het toe... Ook ik háát het als Lola om de blauwe verf komt jengelen voor de lucht op mijn tekening klaar is!)

Speeltapijten, rammelaars, blokken, houten speelgoed, allerlei educatieve speeltjes … In het assortiment Spelen in onze webshop vind je alles om samen te spelen.