Het zesde verhaal op de blog van Yasmin: geduldige voornemens

Als jonge ouder is het erg leuk om te lezen hoe het er aan toe gaat in het dagelijkse leven van een blogster die in hetzelfde schuitje zit als jij. Yasmin (33 jaar), mama van Miro (2 jaar) en Lola (4 jaar), houdt ervan met haar kindjes op denkbeeldige draken te jagen en dagdroomt van een ononderbroken nachtrust. In het 6de verhaal op haar blog verklapt ze ons haar goede voornemen voor 2017: geduld.

Zes letters vol goede intenties

Lieve Lola, lieve Miro … Ik ga in 2017 niet vroeger slapen. Ik ga niet minder koffie drinken en ik ga niet meer sporten. Nee, ik ga dit jaar in met maar één voornemen. Eén gewichtige belofte aan mezelf. En vooral… aan jullie twee. Ik ga voor geduld. Zes letters die me de komende 365 dagen al mijn energie – én geduld – zullen kosten. Want ik heb van nature géén geduld. Nooit gehad. Ik heb een hekel aan slenteren en wortel schieten aan de kassa én ik maak jullie papa’s zinnen af als ze niet snel genoeg uit zijn mond rollen. En ja, ook bij het moederen is geduld mijn allergrootste pedagogische uitdaging.

Over popcorn op zonne-energie

De zwaarste beproeving voor jullie ongeduldige mama dat zijn de ochtenden. Liefste fantasierijke Lola, je vertelde me onlangs tijdens het ontbijt een prachtig verhaal, over hoe je met zonne-energie popcorn kan maken. Ik miste de clou, omdat ik ongeduldig op mijn klok en in jouw bord zat te kijken. Met beelden van rode verkeerslichten en dichtknallende schoolpoorten voor ogen. “Schat, heel interessant allemaal, maar kan je nu alsjeblieft een paar happen van die boterham nemen en je melk opdrinken, we hebben HAAST!”

En piraten die prinsesjes verwonden

Vijf minuten voor take-off stonden we uiteindelijk in de badkamer. Jullie mondjes nog vol brood en kaas. En daar, lieve Miro, daar gooide de rondslingerende Playmobil roet in het strak getimede rondje ochtendhygiëne dat ik had voorzien. De tandenborstel bleef roerloos in je mond hangen terwijl je prinsessen omverknalde met het piratenkanon. Ik ontplofte. “Miro, leg NU die piraat neer en poets verdorie je tanden!”

Morgen doe ik het beter

Long story short: 7 minuten te laat zaten jullie op de fiets. Lola met ongekamde haren en Miro huilend omdat – door mama’s ongeduld – z’n nekvel pijnlijk tussen de sluiting van zijn fietshelm was gesukkeld. Dus, weet je wat we gaan doen, lieve schatten van me? We gaan vroeger opstaan. Ik ga luisteren naar jullie verhalen over popcorn op zonne-energie, ik ga de tijd nemen om het door de piraat verwonde prinsesje te verzorgen en ik ga jullie zingend in jullie jasjes en fietshelmen hijsen. Ik ga begripvol mijn tempo aanpassen aan jullie veel kortere beentjes. Ik ga me aanpassen aan jullie ritme in plaats van wanhopig het omgekeerde te proberen. Want al vind ik soms dat jullie ontzettend
traag gaan, minstens zo vaak gaan jullie me veel te snel.

Geduld in ruil voor geduld

Dus, lieve Lola en Miro, ik kies in 2017 voor trager én geduldiger. Maar kunnen we dan één ding afspreken? Dat jullie op zondagochtend ook een beetje geduld hebben met mama en papa? Dat jullie dan rustig bij ons in bed kruipen met een boekje of tekenfilm? Gun ons een halfuurtje om wakker te worden uit onze sowieso te korte slaap. Want af en toe hebben ook jullie haastige ouders nood aan een trage start. En een beetje geduld.

Geduldig in een boekje kijken terwijl mama en papa nog slapen? Ontdek al onze leuke peuterboekjes in de webshop.