Het eerste verhaal op de blog van Yasmin: Nooit zonder mijn knuffel!

Dreambaby wil bloggers in de kijker zetten die hun avonturen met je delen. Het eerste verhaal op de blog van Yasmin (33 jaar) bijt de spits af. Yasmin is mama van Miro (2 jaar) en Lola (4 jaar) en vindt het heerlijk om met hen op denkbeeldige dranken te jagen. Daarnaast dagdroomt ze vooral van een ononderbroken nachtrust. Met haar poëtische kijk op de wereld gunt ze ons via deze column een blik op haar leven.

Hieronder vind je een leuk voorsmaakje (met een happy ending). Moraal van het verhaal: voorzie voor je oogappel altijd een dubbelganger van zijn lievelingsknuffel.

Eendje en Lola

Eendje vervoegde ons gezin enkele dagen na de geboorte van onze kleine Lola. Ze kroop uit de cadeauverpakking recht het wiegje van onze kersverse dochter in en sloeg haar fluwelen vleugels om het warme babylijfje van haar beste vriendje. Eendje werd vol gesnotterd en gezeverd, ondergekotst en gewassen, maar vooral heel hard gekoesterd. Geen enkel andere knuffelbeer vond gratie in de ogen van onze kleine prinses Lola. Te zachte oren, een te opzichtige verpakking ... Eendje was altijd beter dan andere knuffels …  

Eendje en Miro

En zo gingen er twee jaar voorbij. Toen moest Eendje plaats ruimen voor een nieuwe favoriet: Konijntje. Eendje was inmiddels flink versleten en het zachte gevogelte viel uit de gratie van Lola. De knuffeleend werd echter meteen geadopteerd door Miro. Ze werd de nieuwe metgezel van onze  benjamin. Eendje werd opnieuw vol gesnotterd en gezeverd, ondergekotst, gewassen en vooral … liefdevol gekoesterd.

Miro zonder Eendje

Op een dag kwam Miro na een bezoekje aan de dierentuin beteuterd thuis. Met zijn opa, maar zonder zijn Eendje. Na vier jaar trouwe dienst had Eendje op een onbewaakt moment blijkbaar besloten haar vleugels uit te slaan. Een eerdere ontsnappingspoging aan de Middellandse Zee hadden we tijdig weten te verijdelen, maar deze keer was Eendje ons te slim af geweest. Drie keer hebben we het traject van ons huis naar de dierentuin gewandeld, op zoek naar het vermiste gezinslid. We overwogen een posteractie, want wie zegt dat weggelopen katten daar alleenrecht op hebben? Maar uiteindelijk gaven we met hangende schouders de hoop op een hereniging op. 

Een brief van Eendje!

Miro was ontroostbaar. Grote zus laadde zijn kinderbedje vol met afdankertjes uit haar knuffelmand, maar Konijn, noch Uiltje, noch Paard boden troost. Enkele maanden later kreeg Miro opeens een brief van Eendje. Eentje met hanenpoten en veel spelvouten: “Dag Miro, ik ben op reiz. Het is hir heel mooi. Ik zag de zee op een bood. Nu ben ik in Engeland. Het regent veel en ik mis je heel hart! Ik kom snel naar huis en jou. Sorrie dat ik niet op je feest ben. Er was nog geen bood terug. Kus! Eend.

De comeback van Eendje

Twee dagen later ging de bel. Eendje stond op de stoep. Vol ongeloof keek Miro naar zijn knuffelbeertje. Eendje was iets properder en minder gehavend dan hij ze zich herinnerde, maar leek toch wel heel erg op zijn verdwenen compagnon. Aarzelend raapte hij Eendje op een rook hij eens aan zijn knuffel. Ze rook nog een beetje naar de zee. Hij liet haar niet meer los. Wij haalden opgelucht adem. 

De clou van het verhaal (vertel dit niet aan je kindjes!)

De wonderbaarlijke terugkeer van Eendje is het resultaat van een intensieve speurtocht op het wereldwijde web. Mijn zus vond Eendje 2.0 in een uithoek van het internet. Maar ik heb mijn les geleerd. Eendje is geentje. Van elke knuffel die de positie van topfavoriet ambieert, voorzie ik voortaan een dubbelganger. Mij hebben ze niet nog eens beet. En jullie hopelijk ook niet …  

De zachtste knuffels vind je in onze webshop in het assortiment Spelen: Doudous en knuffels.