Nathalie, een trotse oma van … 36!

Nathalie was nog maar 36 toen ze voor het eerst haar kleindochter Lorina in haar armen hield. Een piepjonge oma, die volop van haar nieuwe rol als ‘nana’ geniet. En ze is ook apetrots op haar dochter: “Kim doet het veel beter dan ik destijds.”

Op eigen benen staan

Nathalie: “Ik was zelf pas zeventien toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Totaal ongepland. Natuurlijk schrok ik. Mijn ouders probeerden tevergeefs om mij ervan te overtuigen dat ik nog niet klaar was voor het moederschap, maar ik bleef vastberaden: ik moest en zou dat kleintje op de wereld zetten.

Ik wilde zo snel mogelijk op eigen benen staan. Het feit dat ik mama werd, zou dat proces alleen maar versnellen, dus was ik vooral om die reden stiekem wel blij. Gedaan met bij papa wonen, eindelijk een eigen stek en volledige onafhankelijkheid. Dat ik een bikkelharde tijd tegemoet ging, besefte ik toen niet. Wat wil je, als je pas zeventien bent?”

Roze wolk

Nathalie: “Ook toen Kim geboren werd, geloofde ik nog steeds in die roze wolk. Ik ging met de vader van mijn dochtertje samenwonen. Mijn ouders hadden me al duidelijk gemaakt dat ik niet op hen moest rekenen voor opvang. Dus ging Kim naar de kribbe. Werken, het gezin draaiende houden en zorgen dat ik zelf ook nog overeind bleef… Het was niet vanzelfsprekend. Bovendien gingen de vader van Kim en ik uit elkaar toen Kim drie was. Terwijl mijn vriendinnen op stap gingen en plezier maakten, leefde ik op automatische piloot.

O ja, ik dacht toen vaak aan de raad van mijn ouders terug. Had ik toch beter…? Maar als ik dan naar Kims gezichtje keek, verdween die gedachte als sneeuw voor de zon.”

Voet bij stuk houden

Nathalie: “Kim groeide op als een evenwichtig en gelukkig meisje. En natuurlijk zag ook zij hoe moeilijk ik het soms had als jonge moeder. ‘Ik wil dit zelf nooit meemaken,’ zei ze vaak. En toch stond ze op een dag aan de deur met het grote nieuws dat ze zwanger was. Ze was toen achttien. Ik snapte er eerst niets van, maar al snel begreep ik dat ook zij net als ik destijds vooral op eigen benen wilde staan. Mijn eigen moeder werd ook op haar negentiende mama. Alsof de geschiedenis zich herhaalde.

Ook zij hield voet bij stuk. Ik had het er erg moeilijk mee, omdat ik haar mijn lot wilde besparen. Ze was nog zo jong. De wereld lag aan haar voeten. En dan ineens zou ook zij met een baby op de arm rondlopen en al de rest opzij moeten schuiven. Maar naarmate haar buikje groeide, kwam ook de aanvaarding. Het was uiteindelijk haar keuze. Wie was ik om het anders te willen?”

Vlinders in mijn buik

Nathalie: “En toen kreeg ik op een ochtend, twee weken voor haar uitgerekende datum, een telefoontje. De weeën waren begonnen. Ik kon niet snel genoeg bij Kim en mijn kleindochter zijn. Ik zag het prachtige kleine meisje in de  couveuse en werd overmand door emoties. Alsof ik negentien jaar terug in de tijd ging, naar het moment waarop ik zelf als veel te jong meisje met een baby in mijn armen lag. Ook mijn dochter ging een loodzware periode tegemoet. En ook zij besefte het niet. Ze straalde. Net als de papa trouwens. Die avond reed ik terug naar huis met vlinders in mijn buik. Alsof ik halsoverkop verliefd was geworden.”

De keten doorbroken

Nathalie: “Lorina blies vorige week haar eerste verjaardagskaarsje uit. We hebben met z’n allen een bewogen maar onvergetelijk jaar achter de rug. Kim is zo’n prachtmama. Alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. Ze is een veel betere mama dan ik destijds. Op dat vlak wordt de keten wel doorbroken. Ook mijn moeder die op jonge leeftijd mama werd, was niet echt een moederkloek. Kim is dat wel. In hart en nieren.

Kim en ik zijn nu ook niet meer puur moeder en dochter. Noem het gerust een vriendschapsrelatie. Dankzij Lorina genieten we nu op een andere manier van elkaar. Veel intenser. En Lorina geniet gewoon mee. Als ‘nana’ komt, is het feest. Ik was als de dood dat ze me oma ging noemen. ‘Nana’ klinkt toch jonger, niet?”

Vijf sterke vrouwen

Nathalie: “Samen met mijn moeder en grootmoeder zijn we op dit moment een van de jongste vijfgeslachten van ons land. Mijn moeder is nu zestig, mijn grootmoeder tachtig. Vijf sterke vrouwen op een rij. Iets om trots op te zijn, vind ik.

Of ik bang ben dat Lorina de traditie van het jonge moederschap verder zal zetten? Nu niet meer. Omdat ik dankzij Kim zie dat het ook heel goed kan gaan. Ik bewonder mijn dochter. Lorina is een vrolijk maar vooral gelukkig meisje. En dat is Kims verdienste. Eerlijk waar, ik kan me geen betere moeder voor mijn kleinkind indenken. En dat maakt mij alleen maar een nog gelukkigere ‘nana’!”

Lees het volledige verhaal van Nathalie, Kim en Lorina in ons magazine.